"Nie taki święty" część IV (ostatnia) Rozgrzeszenie

Mam zaszczyt przedstawić ostatnią część cyklu "Nie taki święty" mojego autorstwa. Podsumowując moją pracę nad tym opowiadaniem pragnę powiedzieć kilka słów. Moje "dzieło" to tekst wypełniony symbolami, głębokimi przemyśleniami oraz ważną wiadomością do moich czytelników. Każdy popełnia błędy i każdy szuka swojego miejsca na ziemi. Mam nadzieję, że moja teoria na temat tego czy możliwe jest odnalezienie samego siebie w zimnym, nieznanym świecie oraz jakim bogactwem są przyjaciele okaże się dla was jasna a bohaterzy mojej historii idealnie wam ją opowiedzą.

Powyżej zamieszczam również moją autorską piosenkę "Not That Innocent" od której wszystko się zaczęło.

_________________________________

Razem z Ester ruszyliśmy w dalszą drogę. Pierwszy raz ktoś towarzyszył mi podczas podróży i nie były to demony przeszłości. Zdobyłem przyjaciela i doskonale o tym wiedziałem. Zaufanie to klucz do przyjaźni. A mój klucz i moje zaufanie oddałem właśnie tej małej dziewczynce. Była dla mnie darem, który wówczas wydawał się być błogosławieństwem.

Szliśmy długą polną drogą. Otaczała nas mgła, która z każdym krokiem bladła i chowała się w krzakach ułatwiając nam podróż. Trudno bowiem kroczy się w niepewnym świecie w niebezpiecznej mgle, która skrywa wszystko co może być kolejną przeszkodą.

Mijały minuty, towarzyszyła nam początkowo tylko cisza. Trzymaliśmy się za ręce i nie odzywaliśmy się, byliśmy zmęczeni i nie starczało nam siły na rozmowę. Ester uśmiechała się od czasu do czasu kiedy spoglądałem w jej niezwykłe oczy. Jednak z każdą dziesiątą minutą dziewczynka stawała się coraz bardziej blada, traciła swój blask i energię. Im bardziej słońce zachodziło i chowało się za granicą horyzontu tym bardziej Ester traciła siły. Zbliżała się noc więc uznałem to za coś zupełnie zwyczajnego. Zmęczenie brało górę i zbliżał się czas snu dla małej dziewczynki. Nie wiedziałem wówczas co czuje ten drobny organizm.

Zanim nastał wieczór znalazłem jaskinie w której mogliśmy się skryć. Przygotowałem dla Ester koc, rozpaliłem ognisko i nakryłem moją przyjaciółkę by nie było jej zimno.

• Dziękuję- powiedziała cichutko dziewczynka.
• Nie ma za co- odpowiedziałem i siadłem obok niej.

Ogień wypełniał czarne wnętrze jaskini ciepłem i światłem, blask płomieni padał na nas i rozświetlał nasze twarze. Teraz bardzo dokładnie mogłem przyglądać się Ester. Jej oczy błyszczały niczym drogocenne kamienie i nadal przykuwały uwagę ale jej twarz i jej usta straciły kolor. Dziewczynka wydawała się jakby smutna i przygnębiona. Zacząłem się o nią martwić.

• Jesteś śpiąca droga Ester?
• Nie, nie chce mi się spać- odpowiedziała bardzo spokojnie.
• Może czegoś potrzebujesz? Chcesz coś zjeść?
• Nie, dziękuję- odpowiedziała równie spokojnie co przedtem.

Nie wiedziałem co się dzieje. Ester odmawiała za każdym razem jak jej coś proponowałem. Mimo wszystko była spokojna i nie wyrażała swoją mową lub gestem smutek lub przytłoczenie. Jedyne co widziałem w jej oczach to zmęczenie a pomimo tego nie chciała iść spać.

• Ester, opowiedz mi co się dzieje. Jak się czujesz
• Dorianie, czuję się... dobrze...- spojrzała się na mnie- nie Dorianie, nie czuję się dobrze, wybacz
• Co się dzieje? Powiedz mi.
• Nie wiem. Czuję się bardzo źle. Jest mi ciężko. Czuję się bardzo ponuro gdzieś w środku. Jestem jak ta jaskinia, ale w mojej nie pali się już ognisko

Dziewczynka skierowała swój wzrok na płomień i zapatrzyła się w niego. Nic nie mówiłem bo doskonale czułem, że Ester chce mi jeszcze coś powiedzieć. Nie musiałem czekać długo aż ponownie zacznie opowiadać. Bardzo tego chciałem i słuchałem z uwagą, jednocześnie czułem strach i bałem się o moją małą przyjaciółkę.

• Ten ogień jest bardzo groźny. Kiedy się zbliżysz to możesz się sparzyć. Ale my siedzimy przy tym ognisku i czujemy się dobrze, dzięki niemu nie marzniemy. Kiedy jednak ogień gaśnie nastaje ciemność i przychodzi mróz. Każdy ma swój ogień. Małe ognisko które pali się w środku jaskini. Czasem ognisko pali się bardzo długo a czasem szybko gaśnie. Mój płomyk powoli gaśnie i staję się coraz bardziej szara i zimna.
• Droga Ester, nie mów tak. Jak mogę Ci pomóc?- uścisnąłem zimną dłoń dziewczynki.
• Dorianie. Ty już mi pomogłeś. Potrzebowałam kogoś takiego jak Ty. Stałeś się moim przyjacielem i dzięki Tobie zrozumiałam, że nie jestem sama. Gdybyś nie zjawił się wtedy przy mojej huśtawce byłabym tam sama aż do końca. A teraz kiedy mój płomyk gaśnie jesteś przy mnie i trzymasz mnie za rękę.

Moje oczy pokryła cienka warstwa łez. Zacząłem rozumieć co się dzieje z moją małą Ester. Nie chciałem jej tracić i bałem się tego jednak nie chciałem pokazywać jej mojego lęku i słabości.

• Opowiem Ci coś Dorianie. Też chce ofiarować Ci moje zaufanie i powiedzieć o tym co nie pozwala mi spokojnie spać.
• Opowiedz mi zatem- szepnąłem do dziewczynki
• Mój przyjacielu, moja droga nie była szczęśliwa. Była podobna do Twojej- samotna i zimna. Każdy miał kiedyś mamusię. Wiele dzieci mogło przytulać się do niej wieczorami i słuchać bajek. Ale niestety ja nie mogłam z tego korzystać. I to tylko moja wina- zamilkła na chwilę by po chwili znów przemówić.- Kiedy troszkę dorosłam i miałam więcej niż pięć lat dowiedziałam się, że aby zapalić moje ognisko mamusia musiała zgasić swoje. I nigdy nie spotkałam mamusi. Wiem, że jej płomyk pali się we mnie ale on jest już coraz słabszy i słabszy... Bardzo tęsknie za mamusią a teraz kiedy staję się coraz bardziej zimna i tracę swój kolor tęsknie jeszcze bardziej. Nie rozumiem dlaczego tak się stało. Przykro mi troszkę ale mam nadzieję, że kiedyś spotkam mamusię.

Z oczu popłynęły mi łzy. Strasznie współczułem małej Ester. Czułem się bezradny. Chciałem rozpalić jej ognisko na nowo ale wiedziałem, że to niemożliwe. Ja byłem skazany na samotność przez moją pychę i głupotę a ona? Ona była niewinna. Mała dziewczynka, która jest samotna... za nic.

Bystre oko mojej przyjaciółki wypatrzyło małą łzę spływającą po moim policzku.

• Nie płacz Dorianie- powiedziała i z wysiłkiem wspięła się na moją szyję by pocałować mnie w policzek. Poczułem wówczas niebywałe ciepło. Ostatnie jakie zostało w jej małym ciałku.- Jesteś naprawdę bardzo uroczy. Jak już zniknę musisz iść dalej. Zdradzę Ci mały sekret.
• Tak?- uśmiechnąłem się miło do Ester chociaż kolejna łza spływała mi po twarzy.
• Chodź tu bliżej to Ci powiem- schyliłem się do ust dziewczynki i nastawiłem ucho.- Wszystko się ułoży- wyszeptała.

I nagle poczułem coś czego nie czułem nigdy wcześniej- ulgę. To były tylko słowa ale wiedziałem, że to prawda. Uwierzyłem jej. Dziewczynka osunęła się lekko i straciła siły. Objąłem ją mocno i trzymałem w ramionach już do końca. Z każdym oddechem mojej przyjaciółki jaskinia stawała się coraz bardziej czarna i zimna, ognisko powoli gasło podobnie jak jej wyjątkowy blask w oczach. Nagle z ciemnych czeluści wyłonił się sam Tyfon. Szedł spokojnym ale pewnym krokiem w naszą stronę a płomyk nadal gasną. Ogarnął mnie strach. Diabeł wyciągnął dłoń do małej Ester a ta chwyciła ją i wstała. W tym momencie rozległ się potężny grzmot, na zewnątrz rozpętała się burza. Deszcz obijał się o drzewa. Tyfon z Ester zaczęli kierować się w stronę wyjścia z jaskini. Zerwałem się szybko i chciałem odebrać mu moją przyjaciółkę. Ale wtem mężczyzna zatrzymał się i lekko obracając głowę w moim kierunku powiedział:

• Każdy zmierza do miejsca, na które zasługuje. Moim zadaniem jest zabrać każdego tam gdzie powinien być. To nie ja decyduje o tym gdzie mam zaprowadzić Ciebie albo małą Ester. Kiedy przychodzi już czas cel jest jasny.

Zrozumiałem słowa Tyfona ale nie mogłem się z nimi pogodzić. On zabierał jedyną przyjaciółkę a ja nie mogłem nic zrobić. Diabeł i dziewczynka zniknęli w strugach deszczu, ognisko już całkowicie zgasło a ja zostałem sam w tej ciemnej jaskini płacząc za moją małą Ester.

[...]

To wszystko co mam do opowiedzenia. Każdy ma swoją historię, każdy tworzy swoją opowieść, każdy kieruję się do jakiegoś celu. Czasami nie jesteśmy świadomi tego, że ścieżki jakie obieramy zawsze mają swój koniec. I kiedy nasz ogień wygasa, stajemy się zimni i tracimy barwy nie ma już odwrotu. Zmierzamy prosto do celu na który sami pracowaliśmy. Gdzie jest teraz moja mała Ester? Mam nadzieję, że słucha teraz bajki na dobranoc w ramionach swojej mamy. A gdzie jestem ja? Nadal szukam swojej ścieżki. Ale jeśli teraz wybiorę dobrze to wiem jedno. „Wszystko się ułoży”.

K O N I E C